 Cees Groot meert na vier maanden solozeilen weer af in Hoorn
Dag, meneer. Respect, respèct!
Daar is hij dan. Een witte stip, die steeds dichterbij komt. De zeilen vol, het water vanzelfsprekend, het gemoed - na vier maanden van zelfgekozen eenzaamheid - vol blijdschap. De haven van Hoorn lonkt. Cees Groot lacht breed vanonder zijn pet en zwaait ons zijn dankbaarheid tegemoet.
Collega Merwin Corbeau is hem met zijn tjalk De Zwarte Haan tegemoet gevaren op het Markermeer. Aan boord: een aantal vrienden en collega's, uitgelaten bij het idee dat ze Cees na vier maanden solo-zeilen weer in levenden lijve van nabij gaan zien. De dag van vertrek voelt spreekwoordelijk als gisteren, maar ligt inmiddels een slordige 7000 zeemijlen achter ons. De Transatlantische route was zwaar, met name door aanhoudend stormachtig weer op de heenweg, maar nu lonkt de haven van Hoorn - een welkom gezicht.
Op het Houten Hoofd hebben zich tientallen leerlingen, collega's, vrienden en bekenden verzameld. Ze zingen, op accordeon begeleid door muziekdocent Peter Zandberg, een speciaal gecomponeerd lied. De woorden verwaaien een beetje in de opwinding over het weerzien, maar in het refrein komt de naam 'Cees' veelvuldig voor. De schipper van de Reality legt zijn witte schuit even stil op het water, en laat luidkeels weten deze ontvangst enorm te waarderen: ,,Geweldig dat jullie er allemaal zijn!''
 Bij de sluis naar de binnenhaven staat het shantykoor weer te zingen, dat hem vier maanden geleden ook al vocaal uitgeleide deed. De zon schijnt op bestelling, er zitten wat mensen op bankjes, iemand haalt een lief hondje aan. Het leven van alledag. Het is, alsof iemand op een reusachtige Fast Forward-knop heeft gedrukt. Cees, die op weg naar Newport (VS) uiteindelijk tien kilo lichaamsgewicht kwijtraakte, ziet er desalniettemin patent uit.
Aan de steiger van de WSV De Karperkuil meert hij af. Leerlingen (zijn leerlingen) staan op de kant, klaar met vragen, verhalen, opmerkingen, handdrukken, een eerste biertje en voorzichtige knuffels. Direct is hij weer vol belangstelling. Of ze een leuke vakantie hebben gehad? Ze vertellen hem dat ze op vakantie een auto-ongeluk hebben gehad, of dat ze hem domweg gemist hebben. Daarna nemen ze even triomfantelijk en massaal bezit van zijn boot, als ware het een dobberende loungeplek. Duncan Klabbers (H4B), met z'n rastakrullen, is er als een van de eersten bij om kapitein Cees de knuist te drukken: ,,Dag meneer. Respect, respect.''
 Volgen: nòg meer handdrukken. Knuffels. Schouderbonken. Het weerzien met Helma, die hem - samen met Erik Koning - ook al in Newport had opgezocht. Iemand roept dat Cees de Dierbare (die deze Transatlantische zeilroute nu voor de tweede keer solo heeft afgelegd) 'nooit meer zo lang' weg mag blijven. Hij moet er zelf ook even niet aan denken, lijkt het. De emoties zijn misschien voor later. Eerst maar eens een avondje op de bank bij Helma. En verder, Cees? Hoog tijd voor je favoriete brie, zeker?
,,Brie, ja. Zeker. En een rood wijntje. De huiswijn van Deen, die van 1,98.''
(9 september 2010)
In totaal zal Cees Groot 6700 zeemijl zeilen voor het goede doel. Kijk ook op de Reality-site voor de actueelste informatie, inclusief positiekaarten.
De transatlantische reis van Cees Groot valt - ook in de zomermaanden - onder meer te volgen via de site van de OSG. Lees op de volgende pagina's meer over:
(Laatst bijgewerkt: 17 juni 2010)
|
